اپی به نام Striving

در گوگل پلی پیشنهاد داده شد که نوعی اپ پومودورو اینها و حتی چیزی شبیه به Forest است. حالا هم نصب و بازش کردم... می‌پرسد گمان می‌کنی چند روز در روز از گوشی استفاده می‌کنی؟ تخمین بزن. می‌گویم دو ساعت. تقاضای دسترسی می‌کند تا آمارم را از توی تاریخچه استفاده اپ‌ها دربیاورد. می‌گوید 9 ساعت در روز استفاده می‌کنی که! موهاهاها! بیا کمش کنیم، داری نصف عمرت را پای گوشی می‌گذرانی خاک‌برسر! نگاه می‌کنم ببینم اپ‌هایی که خیلی استفاده شده‌اند چی هستند. اولیش Forest بود که اساسا روشن گذاشته گذاشته می‌شود روی گوشی ساعت‌ها و یارو گمان کرده من هم پای گوشی بوده‌ام داشتم زل می‌زده‌ام تویش. بعد هم موزیک‌پلیر که آن را هم اساسا نگاه نمی‌کنم و دارد پخش می‌شود خودش. بعد هم تلگرام که آن هم به حال خودش باز است. بعد هم WordUp. اگر با گوشی کتاب الکترونیکی می‌خواندم آن را هم حسابی لحاظ می‌کرد. بعد مثلاً می‌گوید استفاده‌ات از اینها را کم کن. خب اینها را استفاده نکنم چکار کنم؟ با چی آهنگ گوش کنم؟ میخواهی برایم گرامافون بخری؟ با چه لغت زبان بیاموزم؟ با چه کتاب بخوانم؟ می‌خواهی بگویی باقی زندگی‌ات را در خیابان و حمام و توالت و آشپزخانه بگذران؟ چشم! حتماً! متوجه نمی‌شوم چرا همه اصرار دارند زمانی که پای گوشی گذرانده می‌شود را اینستا و تیک تاک و زباله‌هایی از این دست حساب کنند!