Kalafina

از استودیو یوفوتیبل و کینوکو ناسو و کلا دست اندر کاران سری fate/stay night و kara no kyoukai متشکرم که به آهنگ‌های کالافینا داستان دادند و جان بخشیدند. چنان که اکنون که به آن‌ها گوش می‌دهم تصویر و داستانی برایشان دارم فلذا احساسی که در من ایجاد می‌کنند قوی‌تر می‌گردد. 

شاید باید از دست‌اندرکاران Black Butler نیز تشکر کنم ولی چون داستان آن برایم بی‌مزه و حتی گاهی مسخره بود خیلی تشکر نمی‌کنم و صرفاً کمی سر تکان می‌دهم. شاید تنها چیزی که درمورد آن با فضای آهنگ‌ها تناسب داشت فضای گوتیک ویکتوریایی بود. 

اما آهنگ‌های کالافینا به‌طور کل برایم یادآور باغ مرگ هستند. چه، مرگ در اینجا به شیرینی حیات دانسته می‌شود، چرا که گیاهان از خونِ ریخته می‌رویند و مرگ به حیات می‌انجامد. باغی با درختان و بوته‌هایی سیاه. آسمانی که روزهنگام سپید است و شب‌هنگام به تیرگی قیر، با سرخی گل‌های رز به نیابت سرخی ماه.